Symptomen

In het begin verloopt COPD in de meeste gevallen rustig. Aanwijzingen en symptomen zullen niet optreden alvorens er significante longbeschadiging is, maar eens de symptomen beginnen, verergeren ze op een typische manier in de loop van de tijd. COPD symptomen kunnen het volgende inhouden:

  • Aanhoudende hoest
  • Verhoogde slijmproductie
  • Kortademigheid, vooral bij fysische activiteiten
  • Wheezing (= piepend ademen)
  • Borstbeklemming
  • Frequente luchtweginfecties

Vaak weten patiënten niet dat ze een probleem hebben.

COPD heeft ook gevolgen op andere orgaanstelsel. Bij COPD patiënten stelt met vast dat er meer cardiovasculaire sterfte, osteoporose en spierverzwakking optreedt dan bij andere mensen.

Vicieuze Cirkel

Het eerste teken dat vaak optreedt is een verminderde uithouding. Vaak wordt dit dan afgedaan als een gevolg van ‘het ouder worden’. Typisch is de roker die sneller de lift neemt omdat het trappen lopen niet meer zo goed gaat.
Dit kan echter een negatieve spiraal worden! Vaak gaat een patiënt (onbewust) fysieke inspanningen vermijden. Gezien de leeftijd waarop COPD optreedt, wordt dit sociaal aanvaard en vaak wordt als oorzaak ouderdom aangewezen. Het is echter aangetoond dat COPD patiënten een veel minder fysieke activiteit vertonen dan gezonde mensen van dezelfde leeftijd.

Door de verminderde activiteit gaan de patiënten ook een mindere conditie krijgen met een nog snellere fysieke vermoeidheid tot gevolg. De COPD patiënt komt zo in een vicieuze cirkel terecht van steeds minder fysieke activiteit en een slechtere uithouding tot op het punt dat zelfs dagdagelijkse taken als te vermoeiend worden beschouwd.

Niet zelden eindigt deze evolutie in een volledig sedentair (zittend) leven en depressie.

Verdere Evolutie 

COPD is een zeer traag progressieve en onomkeerbare ziekte. Eénmaal men de ziekte heeft kan men er niet van genezen, men kan enkel trachten de evolutie ervan af te remmen. Daarom is het ook zo belangrijk om de ziekte zo vroeg mogelijk op te sporen. COPD patiënten zullen langzaam maar zeker meer en meer invalide worden.

Typisch voor COPD is het verschijnen van exacerbaties of plots optredende verergeringen. Patiënten herstellen nooit volledig van een exacerbatie: er zal altijd een blijvende verergering van de situatie optreden.

COPD is uiteindelijk een fatale ziekte. De longfunctie zal zover achteruitgaan dat de patiënt niet meer in staat is om voldoende zuurstof op te nemen. Gezien de trage progressie van deze ziekte komt het niet zelden voor dat patiënten sterven aan andere oorzaken alvorens hun COPD hen fataal wordt.

Ver gevorderde gevallen van COPD kunnen een typisch uitzicht geven aan de patiënt. Men onderscheidt twee vormen: pink puffer en blue bloater.

pink pufferblue bloater

Een pink puffer heeft voornamelijk last van emfyseem. Deze patiënten puffen en hyperventileren. De bloedgassen kunnen gedaald zijn, maar zijn dat meestal in mindere mate dan bij de blue bloaters. De term verwijst naar de rood-roze kleur van de huid. Vaak zijn deze patiënten erg mager.

Blue bloaters hebben eerder chronische bronchitis dan emfyseem en hoesten vaak met veel slijmen (sputum). De term blue bloater verwijst naar de blauwe huidskleur die ontstaat ten gevolge van een te laag zuurstofgehalte in het bloed: cyanose. Deze patiënten vertonen vaak gezwollen enkels en benen en de aders in de nek zijn vaak uitgezet. Blue bloaters vertonen vaak tekens van hartfalen. De prognose is dan ook niet goed bij deze patiënten.